در دین مبین اسلام فراوان تاکید شده است که در برخوردهای  و معاشرت های اجنتماعی توجه ای به ظاهر افراد نداشته باشید  و بیشتر به اعتقادات  و اعمال آنان را مدنظر داشته باشید.و این سیره را نیز به طور عملی خودشان در برخورد با اطرافیانشان به ما آموخته اند که : يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُواْ رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ؛ ملاک تقوای و اعمال انسانهاست نه رنگ، ظاهر، وضعیت اجتماعی، ثروت و..........

برخورد امام کاظم علیه السلام با فرد زشت روی

گفته شده است ؛در زمان  ایشان  كسى بخشنده ‏تر از آن حضرت و خوش معاشرت تر از او ديده نشد.او بيش از ديگر مردمان به صله رحم اهتمام نشان مى‏داد.

در تحف العقول آمده است:

• آن حضرت به مردى از حومه‏نشينان شهر برخورد كرد كه بسيار زشت منظر بود. پس بر او سلام كرد و در كنار او فرود آمد و ساعتى دراز با او سخن گفت.

• آنگاه به وى فرمود: چنانچه حاجتى دارى من حاضر به رفع آن هستم.

• به آن حضرت گفته شد: اى فرزند رسول خدا آيا نزد چنين مردى مى‏نشينى و سپس از حوائج او مى‏پرسى در حالى كه او به تو محتاج‏تر است؟!

• فرمود:

• او بنده اى از بندگان خدا و برادرى به حكم قرآن و همسايه‏اى در ديار خداست،

• ميان ما و او را بهترين پدران، يعنى آدم و بهترين اديان، يعنى اسلام، جمع مى‏كند

• و شايد روزگار رفع حاجت و نياز ما را به دست او مقدر كند و آنگاه است كه او ما را پس از آن كه بر او تكبر ورزيديم، روياروى خود متواضع و فروتن يابد.

• سپس فرمود:      

نواصل من لا يستحق وصالنا             مخافة ان نبقى بغير صديق
 با كسى كه شايسته دوستى ما نيست، دوستى و همنشينى مى‏كنيم، از ترس آنكه مبادا بى‏دوست بمانيم.

منبع: سيره معصومان، سيد محسن امين عاملى/ مترجم على حجتى كرمانى‏، سروش‏:تهران‏،1376، ص120.